Surfen in Marokko

Sweet Paradise

Heb je ooit gehoord van het zoete paradijs? Daar waar de golven net zo sweety zijn als het gezoete eten en de omgeving even kleurrijk is als de mooiste snoepwinkel. Voor Julia van Rooij, Sjoerd Tummers en Pepijn Tigges was dit tot voor kort slechts een mythe. Tot zij erachter kwamen dat dit paradijs slecht 3,5 uur vliegen is en dat de spaarpot niet volledig omgekeerd moet worden om deze plek te bereiken. Met deze kennis stapten zij 20 november het vliegtuig uit; aangekomen in Marokko.

 

Tekst: Bodil Tummers

 

Met boardbags en koffers in de hand, nog wit met enkel een licht gebruind gezichtje, omdat de Nederlandse temperaturen schreeuwen om een cap, wachten ze op de eerste local. Habib brengt ze in een truck naar de plek die zij, gezegend, voor een hele week hun thuis mogen noemen: Solid Surf House.  Onderweg kom je niet alleen ogen te kort voor de prachtige omgeving van Marokko, maar ook het verkeer vroeg om meer dan één paar ogen. Zoals de fruitboer in Nederland misschien een paar stappen heen en weer zet rond zijn kraampje, scheuren de fruitvoorzieners hier gewoon met dertig kilometer per uur over de wegen. Langs locals op ezels, eindeloze planten en een hele verzameling aan katten en honden rijden ze Tamraght in.

 

Solid Surf House is precies het type resort waar je naar smacht als je thuis zit, beladen met werk, en wilt ontsnappen. De prachtige architectuur, hangstoelen, loungebedden en het zwembad, dat onder andere te bereiken is met een bommetje vanaf het balkon, slepen je allemaal mee in een Marokkaanse droom, waar je niet uit wilt ontwaken. Thuiskomen na een hele dag surfen was nog nooit zo relaxt. Een wekker zetten, hoeft hier eigenlijk niet. Elke ochtend werden Julia, Sjoerd en Pepijn gewekt door het gezang van een nabij liggende moskee. Wakker worden en er meteen aan herinnerd worden dat je je begeeft op zo’n prachtige plek, uitgerust en klaar voor weer een hele dag vol verschillende surfspots.

 

In Marokko hoef je namelijk niet te balen als je aankomt op een spot die helemaal flat is. Er waren zoveel verschillende soorten spots binnen maximaal een uurtje te bereiken, dat de surfboards geen dag onbereden hoefden te blijven. Julia, Sjoerd en Pepijn waren vaak te vinden bij Anza. Half rif, half beachbreak en een A-frame. Lange righthanders en dikke golven tijdens hoogtij. Steeds weer terugkeren was geen vraag, maar werd een feit. En dat de golven ’s ochtends onbemand waren, maakte deze spot nog aanlokkelijker.

 

De tijd leek echter pas echt stil te staan toen de eerste golf op de peak van Killer Point werd gepakt. Gejuich komt van alle kanten, maar dat valt in het niet door het moment tussen jou en de golf. Niet vier, niet vijf, maar zes turns achter elkaar op deze prachtig lange sets. De ogen werden groot, vermoeide schouders werden genegeerd en golf na golf werd gepakt. Hoewel de tijd niet traag genoeg kon gaan, bleef de zon helaas realistisch. Een ondergaande zon is indrukwekkend, maar zaaddodend als je de golven van Killer Point surft. Sjoerd: “Hadden we nog maar drie uur langer licht, dan hadden we nog drie uur langer door kunnen surfen.”

 

Uitgeput van de lange sessies die zij surften, was geen local te beroerd om Julia, Sjoerd en Pepijn een lift naar huis te geven. Vriendelijk- en behulpzaamheid zijn misschien niet de eerste twee karaktereigenschappen die men koppelt aan de Marokkaanse bevolking door het vertekende beeld dat onder andere ontstaan zijn door een rechtse politicus met een slecht kapsel, maar een paar uur in Marokko en dit vertekende beeld verdwijnt als sneeuw voor de zon.

 

Helaas, Adam en Eva’s verblijf in het Paradijs was niet eeuwig en ook voor Julia, Sjoerd en Pepijn was het na een week tijd om weer te gaan. Maar anders dan bij Adam en Eva is terugkeren voor deze drie surfers zeker niet uitgesloten. Gelukkig hebben ze altijd nog de beelden om terug te bekijken.